Bir gün babam bana erkek bir köle getirdi. Onu iyi görünüşü yüzünden savaştan kurtardığını söyledi. “Kalbine kazınmış bir mühür var. Bu kolyeye sahip olduğun sürece, sana itaatsizlik edemez. Ona istediğin şeyi yaptırabilirsin.” Çocuğun suratı verdiğim emri duyduktan sonra oldukça asıldı. “Ah, Ona köpek gibi mi davranıyordum?” Babam kolyeyi sıkınca çocuk ayaklarıma kapandı. Kırmızı gözleri parladı ve ürkütücü bakışlarıyla gülümserken bana “Efendim” diye seslendi. O kötülerin de kötüsüydü. Gelecekteki Yüce Büyücü ve bu dünyadaki ana kötüydü. “Pekâlâ, sona siz kaldınız, efendim.” Daha sonra, 22 yaşındayken, büyü kulesinin efendisi olarak yeniden uyandı ve tüm ev halkını öldürerek intikamını aldı. “Yaşamak istiyor musunuz? O hâlde oturun, efendim.” Ürkütücü bakışlarla bana bakıyordu. “Bana karşı neden böyleydi? Ona elimden geldiğince düzgün davranmıştım!
